Archief: artikelen van

| Home |

 

Gigantisch voor schut gaan

Zondag 04 Januari 2009 in categorie Israël en het Midden-Oosten

Partij kiezen, het lijkt zo makkelijk, maar het is nog knap lastig om het goed te doen. Anders kun je gigantisch voor schut en op de bek gaan.
Neem de Socialistisch Partij. Over het algemeen toch best een sympathieke club die het beste voorheeft met de zwakkeren in de samenleving en daarin ook daadkracht toont. Je zou er zó op stemmen.
Maar op het vlak van de internationale politiek krijgen ze toch al gauw iets betweterigs en gelijkhebberigs. Dat is dan weer jammer.

Zo heeft de SP, waarschijnlijk op bevel van eeuwig en onwrikbaar van zichzelf overtuigde mensen als Anja Meulenbelt, Gretta Duisenberg en Harry van Bommel, al lang geleden besloten partij te kiezen voor de door Israël onderdrukte Palestijnen.
Op zichzelf is daar niets mis mee, het is zelfs een loffelijk streven om het op te nemen voor geknechte volkeren. Probleem is alleen dat je, zoals in het geval van de Palestijnen, je tevens vereenzelvigd wordt met de minder aanvaardbare opvattingen en praktijken van die groep. Voor je het weet sta je qua imago aan de kant van de Hamas, die toch internationaal wordt gezien als een terreurorganisatie. Je komt dan in een bijzonder lastig parket te zitten. Gigantisch voor schut gaan Lees verder...

Sadistisch terrorisme

Donderdag 03 Juli 2008 in categorie Israël en het Midden-Oosten

Ik ben onthutst en geschokt. Kwaad ook. Na lange onderhandelingen heeft de Israëlische regering zich bereid getoond om gevangenen te ruilen tegen de lijken van de ontvoerde soldaten Eldad Regev en Ehud Goldwasser . Hun ontvoering was de aanleiding tot de juli-oorlog in 2006 tussen Israël en Hezbollah.
Vorig jaar maakte ik nog een radioreportage over de acties in Israël om de regering aan te zetten tot onderhandelen. Er was namelijk totaal niets meer van de soldaten vernomen. Maar dat die actie zo'n macabere uitkomst kon hebben had ik niet verwacht.

Waarom maak ik mij hier druk over? Ten eerste omdat de soldaten waarschijnlijk tijdens of na hun ontvoering door de Hezbollah zijn vermoord en niet tijdens 'normale' gevechtshandelingen. Dat is in strijd met de internationale verdragen
Ten tweede omdat Ehud Goldwasser afkomstig is uit Nahariya. Dit kustplaatsje in het noorden van Israël is zoals u misschien weet mijn second hometown.
Ten derde omdat één van de vrij te laten gevangenen een Palestijnse terrorist is met de naam Samir Kantar. Hij pleegde in 1979 op zestienjarige leeftijd vanuit Libanon een terroristische aanslag in datzelfde Nahariya. Het was een van de meest walgelijke aanslagen in de Israëlische geschiedenis. Sadistisch terrorisme Lees verder...

De Paardenstotteraar (2)

Donderdag 15 Mei 2008 in categorie Persoonlijke notities, Israël en het Midden-Oosten

PaardenhoofdMijn tweede avontuur met een paard speelde zich af in het Druzische dorp Yanukh, in westelijk Galilea. Ik zat met mijn vriend Hussein in het laatste avondlicht op zijn veranda. De atmosfeer werd iets killer en vochtiger, de planten en struiken begonnen nadrukkelijker hun zoete en kruidige geuren af te geven. Tegen de hellingen van de heuvels om ons heen ontstaken steeds meer kleine lichtjes van straten en huizen. De zon in het westen, waar je nog net een streep van de zee kon zien, schilderde z'n laatste oranje-rode kleuren langs de nevels aan de horizon. Tussen alles door hing de stilte.

We dronken na'ana-thee en onder het excuus dat het hielp tegen de muggen, rookten we sigaretten. Zoals bij elk bezoek vroeg Hussein mij een sigaret voor hem te rollen van mijn zware Van Nelle. Ik draaide de tabak in het vloeitje, vroeg hem zijn tong uit te steken en haalde de gomrand erlangs. Hij grijnsde samenzweerderig, alsof we stiekem wiet gingen roken.

De Paardenstotteraar (2) Lees verder...

Feesten met veel vlees en vlaggen

Zaterdag 10 Mei 2008 in categorie Israël en het Midden-Oosten

Zoals bij ons worst- en bierfabrikanten ons voorzien van toeters en petjes tijdens voetbalkampioenschappen, zo had hier de grootste bank bij iedereen een nationale vlag door de brievenbus gepropt. Aan het balkonhek hangt nu de blauw-witte vlag met de davidsster. Maar hij wil niet buitengaats blijven hangen, de wind klapt hem telkens over de reling naar binnen. Alsof hogere machten duidelijk willen maken: Israël prima, maar wél binnen de oorspronkelijke grenzen. Dit signaal wordt echter in dit land doorgaans niet opgepikt. Het patriottisme wappert overvloedig van alle gebouwen en ontelbaar veel auto's. Trots op Israël. Rita Verdonk zou kwijlen van jaloezie.

De viering van de Onafhankelijkheidsdag, het zestigjarig bestaan van Israël, begon woensdagavond om acht uur en duurde de hele volgende dag. De enige die er niet van kon genieten was premier Olmert, want hij is verwikkeld in een corruptieschandaal. De media kunnen er geen genoeg van krijgen. Avonden lang is het scherm gevuld met deskundigen die speculeren over zijn schuld. Ondertussen zit de rest van het land massaal te barbecueën.

Het is druk in Nahariya woensdagavond. De hoofdstraat, Sderot Ga'aton, is de Kalverstraat op Koninginnedag. Kinderen draven rond met knipperende veelkleurige led-lampjes, eten suikerspinnen en besproeien elkaar met een soort kerstsneeuw uit grote spuitbussen. De toegangen tot de straat zijn afgezet met hekken. Iedereen die er langs wil wordt gecontroleerd op eventueel Palestijns vuurwerk. Het feestje moet tenslotte niet te heftig worden. Af en toe passeren enkele zwaarbewapende soldaten, maar zij vallen weg in het feestgedruis. Feesten met veel vlees en vlaggen Lees verder...

Loeiende sirenes

Woensdag 07 Mei 2008 in categorie Israël en het Midden-Oosten

Dodenherdenking. In Israël worden de twee minuten 'stilte' gevuld met het geluid van loeiende sirenes. Vanmorgen was dus iedereen stil, behalve die sirenes.
Alle bezigheden stoppen, je gaat staan, slaat de ogen respectvol neer en gedenkt.
Vanavond en morgen viert Israël zijn 60-jarig bestaan. Het is onafhankelijkheidsdag. Zestig jaar afhankelijk van oorlog om onafhankelijk te kunnen blijven. Eigenlijk valt er dus weinig te vieren.
Niettemin vlaggen op alle gebouwen en auto's. De grootste bank van het land heeft gratis vlaggen uitgedeeld.

Ik dacht terug aan de Nederlandse dodenherdenking van een paar dagen geleden. De lantaarns gingen aan om de twee minuten stilte te markeren. Een bus reed gewoon door, een paar allochtone meisjes op een speelveld voetbalden onwetend verder.
De Israëlische manier van dodenherdenking is misschien wel beter. Het macabere geluid van loeiende sirenes dwingt twee minuten aandacht af. Niemand kan zich er met goed fatsoen aan onttrekken.
Loeiende sirenes

Piepelen

Maandag 03 Maart 2008 in categorie Israël en het Midden-Oosten

Vandaag zag ik een overeenkomst tussen Geert Wilders en de Hamas in de Gaza strook. Dat zal hij niet leuk vinden, want hij is heftig pro-Israël. Dat vind ik zelf ook niet leuk, want ik wil het niet over die man hebben. Maar het moet nu maar even. Het is voor de goede zaak.
De overeenkomst was de volgende: je doet iets waarvan je weet dat het heftige en buitenproportionele reacties gaat opleveren. Zoals het maken van een film die de Islam beledigt of het afschieten van raketten op het zuiden van Israël.
Het is vechten tegen de bierkaai, maar toch doe je het. Je vindt dat de andere partij onderdrukt en terroriseert, maar toch doe je het. Je geeft de tegenstander een excuus om jou te grazen te nemen, maar toch doe je het.

Vanaf de andere kant bekeken is er eveneens geen enkele rechtvaardiging te bedenken. Als beledigde moslim kun je natuurlijk gewoon je schouders ophalen over dat kleine keffertje in het parlement van een landje waarvan je niet eens weet waar het ligt. Maar ja, je kunt je niet laten piepelen door die gast, anders is het einde zoek.
Als premier van de machtige staat Israël kun je ook iets verstandigers verzinnen dan het afknallen van meer dan tachtig burgers omdat je twintig raketten om je oren krijgt. Waar je het in alle eerlijkheid trouwens zelf naar hebt gemaakt. Maar ja, je kunt je natuurlijk niet laten piepelen door die gasten, anders is het einde zoek. Piepelen Lees verder...

Koekhappen in coma

Woensdag 27 Februari 2008 in categorie Israël en het Midden-Oosten

Gisteren werd de Israëlische ex-premier Ariel Sharon 80 jaar. Hij heeft het niet kunnen vieren, want hij ligt al ruim twee jaar in coma na een zware hersenbloeding in januari 2006.
Eens de machtigste man van Israël, nu een half verlepte plant die iedereen al bijna weer vergeten is. Ik betwijfel zelfs of ze in het Sheba Medical Hospital bij Tel Aviv nog een paar slingers aan z'n bed hebben gehangen. De opbeurende ansichtkaarten met 'Get well soon' hebben ze maar weggehaald, want zijn toestand is hopeloos.
Zijn zoon Omri is gisteren vast nog even langs geweest om te vertellen dat hij zeven maanden achter de tralies gaat. Hij had in 1999 op illegale wijze geld ingezameld voor de verkiezingscampagne van zijn vader. Koekhappen in coma Lees verder...