De emigratie van een kaaskop

Ik ben geëmigreerd van Amsterdam Nieuw-West naar Amstelveen. Ik vermijd het woord 'verhuizen', want het is meer dan dat. Het is een cultuurshock, ik moet inburgeren. Amstelveen is het tegendeel van Nieuw-West.

Als ik mij een totaal politiek incorrecte opmerkingen mag veroorloven: Nieuw-West is toch echt een beetje klein Casablanca. Ik was daardoor steeds meer het referentiekader kwijt van kaaskoppen onder elkaar, zoals dat in grote delen van Nederland nog heel gewoon is. Bijvoorbeeld dus in Amstelveen.

Ik ben een voorstander van de multiculturele samenleving, zolang er dan ook maar 'samen geleefd' wordt. Maar de praktijk in veel Amsterdamse buurten is, dat elke groep bij elkaar klit en z'n eigen cultuur vastgeroest blijft. De getalsmatige verhoudingen en de diversiteit in sociale niveaus is in sommige wijken volkomen zoek.
Niettemin kan ik de mensen geen ongelijk geven: de eigen groep voelt veilig en vertrouwd, dus het is heel logisch. Ik dacht alleen: laat ik dan maar eens hetzelfde doen.

Strijkijzersnoer

Weet u wat tegenwoordig weer helemaal hip is? Strijkijzersnoer. Strijkboutsnoer, zo u wilt. Kenden we het vroeger alleen in tamelijk saai zwart en wit, nu kun je het in allerlei kekke kleurtjes kopen.
Strijkijzersnoer zat in het verleden alleen aan apparaten die heet konden worden, zoals -inderdaad- strijkijzers, elektrische kacheltjes en broodroosters. Wanneer het snoer onverhoopt in aanraking kwam met hete delen, voorkwam de eromheen geweven stof dat de isolatie van het snoer doorsmolt.

Nu zult u wellicht denken: heeft meneer heden ten dag niets beters te doen dan zich bezig te houden met de trends op snoerengebied? Het antwoord luidt: nauwelijks.

De verjaardag

Vandaag moet ik mij weer bezighouden met een jaarlijks terugkerend evenement: de verjaardag. Terwijl ik er eigenlijk helemaal geen tijd voor heb. Ik kan wel nonchalant gaan roepen dat ik het dan maar niet vier, maar zo makkelijk gaat dat niet. Dan krijg ik het gevoel dat ik mezelf niet serieus neem. Of ondankbaar ben. Er zijn immers genoeg mensen die op deze leeftijd al lang en breed onder de groene zoden liggen. En dan valt er weinig meer te vieren natuurlijk. Ik ben dus wel degelijk bevoorrecht.

Een kasteel

Ik heb het er maar druk mee. Sinds de notaris met het voorlezen van de akte en een paar welgemikte kwinkslagen ons tot eigenaar verklaarde van een kasteel, kom ik nauwelijks nog aan schrijven toe. Ik raak verzeild in de wereld van klusjesmannen, keukenboeren, badkamervoetvolk en gemeentelijke vergunningsambtenaren. Die moet ik allemaal met de neuzen dezelfde kant uit krijgen, liefst de kant uit die ík wil.

Kiezen uit de chaos

Ik heb mateloos veel bewondering voor mensen die je helpen bij het maken van keuzes. Niet dat ik van nature zo besluiteloos ben, maar wij leven in een maatschappij met een overvloed aan keuzes. En dan doel ik nog niet eens op het aantal partijen waartussen wij straks moeten kiezen bij de verkiezingen.

Nee, ik doel op sectoren met een werkelijk gekmakende hoeveelheid keuzemogelijkheden. Zoals de keukenbranche. Of het vloerenbedrijf. De tegelhandel. De gordijnenwinkel. Eigenlijk alles wat met interieur te maken heeft. Er zijn zoveel soorten, maten, uitvoeringen, kleuren, afmetingen, dessins, kwaliteiten en combinaties dat ik het allemaal niet meer kan bevatten.

Hij gaat de geitjes voeren

Wij zitten op het terras voor onze vakantiebungalow. Wij wilden namelijk ook wel eens een weekje burgerlijk doen. Altijd dat abseilen, paragliden, wildwatervaren, bergbeklimmen of vingerverven in de Provence wordt ook zo'n sleur op laatst.

Voor ons terras langs loopt een paadje.
Met lange passen passeert een jongen van een jaar of zestien.
Onderwijl zingt hij met ruige stem het lied 'Schipper mag ik overvaren? Já.. óf... néé?' (met extra veel nadruk).
In zijn hand heeft hij een flinke bos gras.
Als hij ons ziet onderbreekt hij zijn gezang, schakelt zijn stem in een hoger octaaf en roept ons vrolijk toe: "Dag meneer, dag mevrouw, ik ga de geitjes voeren! De geitjes voeren!"
Op het bungalowpark is een kinderboerderij.

De man met de baby-armen

Ik was nog een jongetje van hooguit een jaar of zes. Ik stond aan de hand van mijn vader voor een statig bankgebouw op de Herengracht. Daar werkte hij. Hij praatte met een collega, waarschijnlijk tot mijn ongenoegen, want dergelijke gesprekken zijn altijd te lang voor het kindergeduld.
Vanuit de richting van het Koningsplein kwamen de fietsers over de brug met een vaart naar beneden de Herengracht op. Ik stond aan de stoeprand, ze flitsten vlak voor mij langs, met hun aktetassen onder de snelbinder en wapperende jaspanden.

Ineens was daar die lange man in een zwarte jas op de herenfiets met een ongewoon hoog stuur. De man had mollige, roze babyarmpjes. Zijn handjes waren kordaat om de handvatten van zijn stuur geklemd.