Hang hem maar terug in die boom

Zo zie je maar: er kan (bij wijze van spreken) een volslagen idioot bij je in de straat wonen zonder dat je dat ooit in de gaten hebt gehad. Een moordenaar, een sadist, een ontvoerder, je hebt idioten in vele soorten. En het was nog wel zo'n aardige man, nooit iets aan gemerkt, wat een leuk gezin, we zagen hem laatst nog bij de buurtbarbecue. Zo gaat dat in zo'n wijk.

En dan, op een dag, heeft hij zich ineens verhangen in een bos. Zijn twee geinige koters heeft hij eerder onder water in een rioolbuis gepropt. Zonder enig gevoel blijkbaar, maar volgens een doortrapt plan. Zonder respect voor het leven. Zonder zich zelfs te bekommeren om de eigen postume reputatie. De opkomst op zijn begrafenis zal op z'n zachtst gezegd teleurstellend zijn.

De Chinees is gek geworden

Aan het eind van een vermoeiende maar succesvolle verhuisdag hadden mijn vrouw en ik het plan opgevat het verder makkelijk te doen en te gaan eten bij de lokale chinees. Daar is de chinees tenslotte voor uitgevonden, om het eventjes makkelijk te hebben.

Wij werden vriendelijk ontvangen en namen plaats aan een tafeltje. Even later kwam een blonde jongejuffrouw naar ons toe.
Of wij bekend waren met het concept 'All you can Eat'?
Nou en of! Ik eet altijd alles wat ik op kan. Wij Nederlanders gooien sowieso al veel teveel voedsel weg, las ik laatst. Dus ik eet meestal netjes mijn bordje leeg, daar hoefde zij zich geen zorgen over te maken.

PostNL is een irritant bedrijf

En wel hierom...

Wat is dat PostNL toch een irritant bedrijf geworden. Om niet te zeggen waanzinnig irritant. Zo had ik de verhuisservice nodig. We gaan namelijk verhuizen.
Ik meldde mij online aan en mocht meteen veertig euro dokken. En dat was dan nog zogenaamd met 35 procent korting! Mazzelaar die ik ben. Maar wat je ervoor krijgt is om te janken.

Die verhuisservice is namelijk niet meer wat hij vroeger was.
PostNL gaat mijn post zes maanden lang doorsturen naar mijn nieuwe adres. Dit voor het geval ik iemand vergeten ben een adreswijziging te sturen. Maar alléén de post op mijn naam, niet de post op de naam van mijn vrouw. Die mag weer apart dokken. Heel klantvriendelijk dus. Het zou wel zo netjes zijn geweest om tenminste nog één ander persoon op hetzelfde adres te mogen laten meeliften op de verhuisservice.

Een afzeikstemming

Er heerst in de politiek momenteel enigszins een afzeikstemming tegen de oudere mens en tegen de armere mens. Ja, zegt Diederik Samsom, bij die senioren zit veel meer geld dan iedereen denkt en dus kunnen ze wel meebetalen aan de crisis. In Amsterdam roept een wethouder: mwha, het aantal sociale huurwoningen kan best flink worden teruggeschroefd, want er wonen vooral veel scheefwoners in. Bovendien hebben we liever 'creatief talent' dan arme sloebers in de stad. Met dat 'creatief talent' bedoelen ze natuurlijk niet die warrige geesten van de kunstacademie, maar de goed verdienende 'entrepreneurs' uit de game-industrie, de marketing en de reclame.

De opvoedkundige waarde van Zweedse gehaktballetjes

Soms moet het even: naar Ikea. Iedereen weet hoe uitputtend het kan zijn. Aan het eind van de meubelmarathon sta je op punt van flauwvallen en wil je even rustig eten in het restaurant.
Maar dat gaat zomaar niet.
Direct beginnen er van die kleine etters rond je tafel te rennen en tussen je stoel door te kruipen. Kinderen van onbekende herkomst. Terwijl er goddomme tien meter verderop een speciale speelgelegenheid voor ze is. Ouders zijn in de verste verte niet te bekennen. Die zitten waarschijnlijk nu wél rustig te eten.
Kijk, in zulke gevallen is de kindvriendelijke benadering net een brug te ver. Hoewel je met je laatste krachten heus nog wel een poging hebt gedaan: "Nee jongens, niet hier spelen, ik wil even rustig eten…"

De ethiek van het vechten

Slechts één keer in mijn leven heb ik iemand in elkaar geslagen: Japie. Op het schoolplein. En dan nog bleef dat 'in elkaar slaan' beperkt tot een bloedneus. Maar zo noemden wij dat toen.
Ik had als tienjarig jochie vlak voor schooltijd overmoedig lopen beweren dat ik sterker was dan Japie. Toen deze op het schoolplein arriveerde, werd ik onder druk gezet om mijn claim waar te maken en al gauw ontstond er een kring om ons heen. Er was geen ontkomen meer aan.
Japie had zich het begin van de schooldag waarschijnlijk heel anders voorgesteld. Ik ook, maar er was geen weg terug, anders dan de eerloze afgang.

Vervelend

Je hebt leuke klusjes en vervelende klusjes. Waarbij vastgesteld moet worden dat leuke klusjes vervelend zijn om over te schrijven en omgekeerd. En dus kies ik voor een betoog over een vervelend klusje.
Vervelende klusjes worden vervelender naarmate ze onontkoombaarder zijn. Zoals het oppompen der autobanden. Ik heb daar een uitgesproken hekel aan. De ontwikkelingen in de techniek hebben ons op dit punt behoorlijk in de steek gelaten. Auto's staan inmiddels op de drempel van het vermogen zichzelf te besturen, maar automatisch de banden op spanning houden is nog verre toekomst. Als het er al ooit van komt…

Autobanden oppompen vind ik vooral vervelend door de omstandigheden waarin dit moet gebeuren. Je denkt het karwei even mee te pakken bij de tankbeurt, maar zo simpel steekt de wereld niet in elkaar.
Ten eerste moet je maar afwachten of de bandenpomp niet defect is. Dat is hij namelijk dikwijls. Een andere pomp zoeken is nu net weer effe teveel moeite. Met als gevolg dat je meestal nog een tijdje blijft rijden met een knagend te-zachte-banden-gevoel tussen de oren. Al dan niet terecht, maar wanneer je eenmaal het idee hebt dat je banden te zacht zijn, kom je daar niet meer vanaf.