Archief: artikelen van

| Home |

 

El-Allah

Woensdag 12 Juni 2002 in categorie Israël en het Midden-Oosten

12 juni 2002

Ja, ik weet dat 'El-Allah' al een tamelijk belegen leukigheid van mij is (zie 'genummerde gedachten') maar helaas actueler dan ooit.
Ik vertrek met El-Al van Schiphol en merk dat de veiligheidsprocedures onder invloed van Allah's fanatiekste volgelingen tot het maximum zijn opgeschroefd. Om bij kwaadwillende lieden geen misverstanden op te roepen, maakt men direct op de luchthaven al duidelijk:
' Prima als u naar de hemel wilt, maar dan niet met El-Al! '
En zo houdt Allah ondertussen El-Al toch in zijn greep. Vandaar.

De procedure op Schiphol begint met vragen stellen. In een door stoere marechaussees bewaakt afgezonderd gebied word ik naar een schattig klein lessenaartje geroepen. Een bijpassende Israëlische jonge dame wil weten wat ik in Israël kom doen. Begrijpelijke vraag, want wie wil daar nu heen in deze tijden? Dat zou ik zelf ook al bij voorbaat verdacht vinden.
Wie heeft mijn koffer gepakt? Zijn er mensen geweest die mij gevraagd hebben iets voor ze mee te nemen?
En zo gaat dat nog een tijdje door. Allemaal vragen waarbij je kunt liegen dat het van rechts naar links gedrukt staat. Vermoedelijk luisteren ze niet eens naar de antwoorden, maar kijken ze vooral of je net zo onstuimig gaat zweten als Arafat altijd doet.

Dan mag ik een half uur in de rij voor een gigantisch scan-apparaat. Ik voel opstandigheid wanneer mensen uit de businessclass officieel mogen voordringen. Laat maar. Wachten is de ziel in lijdzaamheid bezitten.
Maar eindelijk zijn mijn koffers dan aan de beurt om in de grote buik van de scanner te worden beloerd. Wel beschouwd is bagage toch ergens een afspiegeling van je persoonlijkheid, kijken ze in feite dwars door je heen. Het mankeert er nog maar aan dat die slungel achter het computerscherm mij toeroept: "Hé vriend, je bent je condooms vergeten!" Ja, ja, veiligheid voor alles bij die lieden, tot aan beroepsdeformatie toe.

Na de doorstraling in de scanner is het leed voor de koffers nog niet geleden. Er zijn fabrikanten die er olifanten overheen laten lopen, maar dat is slechts klein ongemak vergeleken bij de martelingen waaraan ze hier worden onderworpen. Ze worden intensief van binnen en van buiten besnuffeld. Letterlijk. Aan een stokje dat doet denken aan een moderne uitvoering van een 'jat' (het handje op een stokje waarmee de Thora wordt gelezen) zit een klein lapje. Dit wordt langs alle oppervlakken van de koffer gewreven. Daarna wordt het lapje in een speciaal apparaat gedaan dat blijkbaar semtex-onraad kan ruiken.
Ik verwacht elk moment dat ze mij ook tot in het kruis toe gaan besnuffelen, maar dit blijft mij bespaard. Ik zag in gedachten de veiligheidsjongen die 'jat' al in mijn anus duwen, op zoek naar een semtex-knakworst. Niet denkbeeldig toch, zo'n pittige naknikia (hebreeuws voor knakworst)? Als ik een opblaasbare Palestijnse homo was, wist ik het wel...

Dan inchecken. Met een gevoel van bevrijding lever ik daar de koffers in. Door dat gescan en gesnuffel ben ik er inmiddels vast van overtuigd dat er aan mijn eigen koffers toch een luchtje zit.

Haast huppelend ga ik vervolgens naar de rij voor de paspoortcontrole. Een marechausse loopt langs en vraagt een man met een Taliban-uiterlijk naar zijn papieren. Hij overhandigt ze zo onderdanig mogelijk. Soms vraag ik me dan af wie er op de lange duur meer te lijden hebben van 11 september...
Na de paspoort-queue opnieuw een scanner, dit keer voor mijn handbagage en de sleutelbos, schroevendraaier, autokrik en messenset die ik volgens Schiphol in mijn zakken heb.
Ook bij aankomst in Tel-Aviv zullen alle koffers en rugzakken nog een keer door de scanner gaan. Ze geven inmiddels licht. Op dit moment van schrijven zit ik mezelf te verbeelden dat ook het beeldscherm van mijn laptop helderder straalt dan gewoonlijk.

Het El-Al vliegtuig vertrekt vlot van Schiphol. Snel weg-taxiën naar de startbaan en hup, meteen vol gas de lucht in. Nergens even stoppen en wachten. Die lui in de verkeerstoren zullen ook hebben gedacht: gauw weg met die handel! Voordat er weer een motor afdondert ofzo...

Onderweg in het vliegtuig krijg ik een koshere maaltijd. Niets bijzonders. Ik leg een servetje op mijn schoot en pak het bestek. Ah, dat valt mee! Geen lullig plastic zoals bij Transavia, maar een echt metalen bestek met de ingegraveerde tekst 'El-Al'. Een metalen lepel, een metalen vork en een metalen mes. Dat noem ik nog een service!
Als piloot wil je tenslotte het liefst een origineel gesteriliseerd mes met El-Al logo op de keel, nietwaar?

El-Allah

Persconferentie

Donderdag 02 Mei 2002 in categorie Israël en het Midden-Oosten

Kan iemand Arafat even uitleggen dat hij op een persconferentie vragen moet beantwoorden en geen vragen moet stellen? Overigens begrijpt Sharon dit principe dikwijls ook niet. Zou het allemaal dáár aan liggen?
Sharon dacht slim te zijn door Arafat een tijd in z'n eigen kantoor op te sluiten. Dat zijn halve maatregelen: hij had zichzelf erbij moeten laten opsluiten. Net als twee katten die elkaar steeds in de haren vliegen. Een tijdje samen in de kast doet wonderen, weet ik uit ervaring.

Soms maakt men politiek onnodig ingewikkeld
Persconferentie

Nieuwe buren

Zondag 28 April 2002 in categorie Baanbrekende denkbeelden, Israël en het Midden-Oosten

Op de verdieping hierboven komen nieuwe buren. Nieuwe buren gaan altijd gepaard met verbouwingsdecibellen. Dit weekend zijn ze laminaatparket aan het leggen. Ik kan daardoor even niet denken, laat staan iets zinnigs schrijven. Om u een indruk te geven van ons lijden: volgens mij hoort laminaatparket op de vloer, niet op mijn schedeldak.
Maar goed, waar klaag ik over? Verder schijnen het aardige mensen te zijn.

Nieuwe buren Lees verder...

Lesbische bom

Zondag 27 Januari 2002 in categorie Israël en het Midden-Oosten

Een Palestijnse vrouw heeft zich opgeblazen in de Jaffastraat te Jeruzalem. Zij is nu martelares. Als beloning wachten in de hemel 27 maagden op haar. Zij is dus lesbisch, want waar doe je het anders voor? Ergens heeft een imam nu slapeloze nachten: hoe leg ik dit nu weer uit?

Zie je, dat krijg je nou met die orthodoxe standpunten!
Lesbische bom

Homo's in Egypte

Woensdag 14 November 2001 in categorie Israël en het Midden-Oosten

Normaal bemoei ik me daar niet mee, maar nu moet ik toch echt even opkomen voor die homo's in Egypte. Ze gaan de gevangenis in omdat ze homo zijn. Dat is toch weer zo'n ander puntje waar ze in die Islamitische culturen van het Midden-Oosten nog even aan moeten werken. Want het is een primitieve gedachtengang om het homo zijn als misdaad te bestempelen.

Laten we hier eens even dezelfde rare denkwijze volgen. Moebarak en Arafat ontmoeten elkaar op het vliegveld van Caïro. Het eerste dat ze doen is elkaar uitgebreid staan zoenen. Stelletje homo's... Ach, laat ze toch lekker genieten. Ze hadden elkaar al in geen weken meer gezien.
Maar voor de rechter ter plaatse zou dit zeker een gegronde reden moeten zijn om beide heren terstond in het gevang te werpen wegens publieke beoefening van de herenliefde.
En wie weet wat de beide gezagsdragers nog verder in hun conferentie-achterkamer liggen te rotzooien met elkaar. Arabische topconferenties zijn natuurlijk al helemáál complete orgiën. Valt er soms veel te bespreken achter die gesloten deuren? Nee, kopje thee en daarna lekker waterpijpen!

Inderdaad: vreselijk domme praat allemaal. Maar wordt het dan ook niet eens tijd om je eigen rechtssysteem en eventuele godsdienstige geschriften van dit soort onzin te zuiveren?

En Nederlandse imams wil ik hierover ook niet meer horen!
Homo's in Egypte

De burgemeester van Nahariyya

Serie: Bij ons bij de Jordaan

Vrijdag 24 Juli 1998 in categorie Israël en het Midden-Oosten

1998

Strand NahariyyaWanneer we in Israël zijn, wonen we in Nahariyya, een aardig kustplaatsje in het noordelijk deel van het land, boven Haifa.

De flat waarin we wonen staat op het hoogste punt van het stadje. Vanaf het ruime schaduwrijke balkon kijken we over de huizen heen, zien we links nog net de zee en in het noorden de heuvels aan de grens met Libanon.

In Nahariyya heeft de burgemeester zijn best gedaan om er iets moois van te maken. Vooral langs de strandboulevard. Uiteraard om toeristen te trekken, maar dat wil niet erg lukken. Veel hotels fungeren daarom in tegen wil en dank als bejaardenhuizen. De meeste buitenlanders in de stad waren altijd de UNO-militairen die iets onduidelijks deden voor de vrede aan de grens met Libanon.

De burgemeester van Nahariyya Lees verder...